Hardlopen met Frank

Direct na licht diner een rondje van 10 kilometer gelopen. Het tempo bewust laag gehouden (rond 10km/uur). Het was wel een gezellig rondje, want Eveline was met me meegefietst. Lekker kletsen over haar rol in de schoolmusical (morgen heeft ze haar eerste repetitie met kleding) en onze vakantieplannen (waar vinden we nog een leuke plaats op een Franse camping of zullen we toch maar thuis blijven en tochtjes maken?). Bij de molen even gestopt. De molenaar stond buiten en we hebben hem gevraagd of hij inderdaad aan 'molentaal' doet. Hij legde het allemaal uit hoe het werkt. Leuk en leerzaam. Tevreden thuis een bakje aardbeien gegeten en nu lekker buiten van het weer genieten (waarom naar het buitenland als het hier zo mooi is??)

Oef, vanmorgen ging het eenvoudig niet. Het was niet zo warm meer (rond 22 graden), maar het leek wel een aquarium waarin me mochten trainen. De A-groep was wel erg klein: we liepen met z'n tienen. Vermoedelijk hadden veel na de estafette van gisteren een 'rain ticket' genomen.
Dat had ik dus ook beter kunnen doen. We liepen een rondje Noordwijkerhout (De Schelft) en toen we daar kwamen, kreeg ik een vreemd gevoel in mijn linker knie. Een beetje krampachtig, maar geen pijnscheuten. Ik wilde geen risico's nemen en heb meteen het tempo laten zakken. Het vervelende was dat ik daar wel de rest van de groep mee lastig viel. Trainer André en Joop bleven bij mij lopen. Ik probeerde met achterstevoren te lopen het gevoel kwijt te raken, dat leek te lukken maar echt lekker voelde het niet. Aangekomen bij de Corneliabrug heb ik de korte weg terug (via de vuilnisbelt) genomen, terwijl de groep via de Delfweg naar de baan terug liep.
Ik vermoed dat de vier trainingen op achtereenvolgende dagen en dan de estafette van gisteren nét iets te veel waren. De rest van de dag niet veel last gehad; lekker gefietst en rustig aan gedaan.
Vanmiddag mijn Frans weer eens geoefend en gebeld met een camping in Autun, Bourgogne om een caravan te huren. Dat lukte nog, hoewel het de tweede week van augustus is: trés bien! Ik heb er enorm veel zin in.

Het is een goede gewoonte - nu al voor de 14e maal - van AV De Spartaan om op de laatste vrijdag van juni een estafette te organiseren. Vandaag stonden er 132 teams van vier man ieder aan de start. Het rondje van 5,1 km (zie plaatje) is niet mijn grootste vriend. Ik ben al niet te snel en loop me op deze afstand al te snel kapot. Kilometertijden: 4:31, 4:35, 4:36, 5:02 (!) en 4:49. In totaal 23:53 en een beetje. Helaas was ik daarin bijna 50 seconden langzamer dan vorig jaar. Daar kan ik, ter verontschuldiging (?), tegen inbrengen dat het vanavond echt behoorlijk warm was. Ik voelde al na zo'n kilometer een droge keel. Tot vlakbij de vier kilometer ging het nog, daarna voelde ik de kracht uit mijn benen vloeien en mijn adem omhoog schieten. Ik móest even terug in snelheid. Gelukkig (?) werd ik ingehaald door een loper, bij wie ik daarna kon aanklampen om de laatste kilometer toch nog enigszins redelijk door te komen. Na de finish heb ik lekker in het gras gelegen om een beetje bij te komen. De douche had nauwelijks effect; ook daarná bleef ik zweten als een otter. De pasta smaakte daarna erg goed en het bier dat Tom goed door liet komen niet minder. De uitslagen hoorden we met enige tevredenheid aan. Ons team was niet zo slecht genoteerd ondanks een gemiste wissel (Tiny zou hier een mooie rol gehad hebben). Ik was helemaal tevreden toen ik thuis weer op de bank zat.

Morgen weer training bij De Spartaan.

Mijn loopje van gisteravond beviel me zo goed, dat ik vanavond, na mijn eigen huiswerk geleerd en dat van Merel overhoord te hebben, om 21.00 uur nog maar eens een rondje ging lopen. Het was nog heerlijk warm, dus had ik een van mijn dunste shirtjes aan. Omdat er morgen nog een klein wedstrijdje op het programma staat, heb ik het lekker rustig aan gedaan. De snelheid lag rond de 5:55 per kilometer en niet sneller dan 5:09 per kilometer. Mijn hartslag bleef redelijk laag (rond 141) en ik ben benieuwd of die de komende maand weer wat omlaag kan als ik meer en beter train.
De wedstrijd van morgen is de bedrijvenestafette georganiseerd door AV De Spartaan. Het is een redelijk populair evenement; er hebben zich inmiddels al 115 teams (van 4 man/vrouw) ingeschreven. We zullenhet rondje Puntenburg (genoemd naar de manege vlakbij de baan) lopen; in totaal 5,1 kilometer. Na de loop is er traditioneel een gesponsorde pastamaaltijd en staat de tap lekker lang open. Ik zal in het team van Otte Lisse (voor al uw zand en grind!!) lopen; ik ben benieuwd of ik met de snelle mannen van dat team kan meekomen.

Mijn vakliteratuur had ik rond 21.00 uur wel uit. Mijn lijf kon wel wat endorfientjes gebruiken; ik had sinds zaterdag niet meer gelopen had. Dus snel naar boven. Mijn 12uDH-shirt in prachtig geel-groen aangetrokken en naar buiten. Ik heb een klein rondje gelopen langs Sassenheim-Noord. Halverwege zag ik de lange gestalte van Gert-Jan; wat is het toch eenvoudig om mensen aan hun loopstijl te herkennen. Gert-Jan traint met een bijzonder schema voor de marathon. Dat betekent met name lopen met een hele lage hartslag. Ik heb een kleine twee kilometer met hem opgelopen en mijn hartslag zakte meteen naar 130/min. Dat is nog eens ontspannen lopen! Ik ben toch maar verder gegaan in mijn eigen tempo. Nog een kilometertje wat aangezet en toen lekker naar huis gewandeld. Ik was na 8,5 kilometer weer thuis. Tijd voor een banaantje (ik heb er nog genoeg over van afgelopen week....)

Ik had geen idee, waar ik me voor ingeschreven had of wat ik me erbij moest voorstellen. Zaterdag was de 12-uurs estafette van Haag Atletiek, Fred's club. De groep webloggers was vertegenwoordigd met 18 lopers. Eén elite-team (Lightning Runners), dat voor de overwinning ging, en twee prima teams (driemtiem 1 en 2).
Toen ik aankwam, was er al een gezellige 'camping' samengesteld. Heel veel vouwstoelen, een partytent en twee tentjes voor bagage; mijn hangmat kon ik er prima tussen zetten. De sfeer zat er meteen goed in. Geert als non-playing captain was een goede voor de humoristische inbreng.
Ik liep in het team van Tiny, die ons meteen helder en streng toesprak: "geconcentreerd blijven is het moeilijkste, de wissels moeten goed gaan." Gelukkig was zijn belangrijkste opdracht: maak vooral veel plezier. Nou, dat was aan geen dovemansoren gezegd! Martine, Bjorn, Gert, Ron, Tiny en ikzelf liepen in driem tiem 2. We waren op het laatst een goed geoliede machine; hoewel Martine me een paar keer boos aankeek toen ik haar moest waarschuwen dat haar rust weer voorbij was.
Driem tiem 1 werd gevormd door de dames Dannielle, Petra en Jacqueline, Fred, Hans en Maurice. 'Wij' waren uiteindelijk nipt beter en eindigden op de zesde plaats. Lightning Runners (Ronald, Koen, Jan, Falco, Juriaan en Maarten) waren super en werden met een zeer lange straatlengte voorsprong nummer 1.
(Voor de gezellige verhalen, verwijs ik naar alle verslagen die de andere webloggers allang hebben gepubliceerd. Ik was gisteren de hele dag weg en vandaag pas laat thuis....)
Het parcours viel me niet mee. Het valse plat werd gaandeweg wel zwaarder. Ik houd niet zo van korte afstanden. Het idee om voor een team te lopen, zorgt er wel voor dat je extra druk voelt. Je móet echt iedere keer weer harder proberen te gaan. Dat beviel me wel, overigens.
Ik heb me na zo'n acht uur laten masseren; daarna liep ik mijn langzaamste rondje. Misschien is dat toch niets voor mij.
Ik had tijdens en na het lopen geen pijntjes aan enkels of kuiten en dat vond ik wel erg prettig; ik had immers de avond tevoren nog een 10 km wedstrijdje in het Amsterdamse Bos gelopen. Niet echt een geweldige voorbereiding.... Ook zondagochtend voelde ik me prima.
Helaas was er iets misgegaan met mijn chip; de eerste rondjes werden daarom niet goed doorgegeven. Gelukkig was de champion chip organisatie zo vriendelijk en professioneel om dat zo snel mogelijk te verhelpen met een leenchip.

Tja, wat kan ik er nog meer over zeggen? Ik heb me ontzettend goed vermaakt en zal volgend jaar graag weer meedoen (al dacht ik daar zaterdag om 17.00 uur heel anders over).

Vanmorgen een beetje gaar wakker geworden; gisteravond was ik nog te lang bezig geweest met - tevergeefse - pogingen om de laptop van Merel weer nieuw leven in te blazen. Ik vrees dat het beestje aan een overdosis virussen is bezweken. Binnenkort moet 'ie maar naar dokter Vincent voor een reanimatie.
Anyhow, het was mooi weer om niets te doen en dus behoorlijk warm om te lopen. Bovendien vond André het onzin om ons te sparen dus gingen we buitenom in de duinen (mijn kuiten zitten nu onder de schrammen van distels) en over het strand. Het was een prima training, waarbij we het 'tekort' aan kilometers (13 in plaats van 16) meer dan genoeg goed maakten met de intensiteit van het parcours. Ik vond het in ieder geval een behoorlijk pittige training en moest helaas vaker dan me lief was een plaatsje achter in 'het peloton' opzoeken.
Helaas was ik een beetje voorbarig met de gedachte dat mijn kuit weer helemaal 'genezen' zou zijn. Op de een of andere vreemde manier lijkt de wat brandende pijn gezakt te zijn naar vlak boven mijn enkel, net aan de binnenkant van mijn scheenbeen. Ik denk dat ik er toch maar eens door de fysio naar moet laten kijken. Beetje balen, want ik heb me voor dinsdag ingeschreven voor een club-estafette. Maar eens even zien hoe dat gaat.

Ik had me niet veel voorgesteld van de halve in Leiden. Afgelopen week heb ik, ondanks de rustige training van dinsdag en het overslaan van een training op donderdag, een pijnlijk gevoel gehouden in het diepere deel van mijn rechterkuit. Gisteren heb ik uiteindelijk besloten dat het niet zo erg meer voelde en dat ik het maar moest proberen. Het speelde ook een beetje een rol dat ik in een businessteam meeliep van concurrent Grant Thornton en dat ik het een beetje lullig zou vinden om me zo kort af te melden. Vannacht had ik slecht geslapen, niet vanwege zenuwen of zo, maar om een enorm onweersfront dat over de streek trok. Tot circa half twee heb ik naar regen- en donderslag liggen luisteren. Om zevenuur vanmorgen ging de wekker en kon ik eruit om mijn - rituele -havermout klaar te maken. We hadden immers om half negen afgesproken bij De Spartaan. Ik heb niet geteld, maar ik schat dat er zo'n twintig Spartanen meeliepen in de Grant Thornton-shirts.
De ontvangst was prima geregeld met bonnetjes voor koffie en broodjes. Toen ik naar de start liep, had ik eens berekend welke snelheid aan moest houden om binnen de twee uur te lopen. Als mijn kuit goed zou blijven voelen, dan was dat toch de minimale score en kon ik wat revanche nemen op mijn belabberde prestatie in Utrecht.
Na de start heb ik een aantal malen bewust gas terug genomen. Ik voelde mijn kuit behoorlijk, maar ik besloot niet te gaan compenseren en zo veel mogelijk 'gewoon' te lopen. Zo rond de 11e kilometer was het gevoel weg. Ik werd op dat moment ingehaald door Mark de Boer, die de 3:45 uur groep pacete. Ik heb daarna de rest van de wedstrijd (tot de 19 kilometer) deze groep kunnen volgen. Het tempo was iets hoger dan ik eerst had gevolgd, maar het kostte me niet overdreven veel moeite. Bij de verzorgingspost op de 19 kilometer, die door De Spartaan wordt verzorgd, heb ik even wat tijd genomen en genoten van alle muziek en het gedoe eromheen. Daarna lekker door naar de finish en de laatste kilometer versnellen. Ik finishte in een tijd van 1:53:38. Geen wereldtijd, maar wel een waar ik gezien de omstandigheden (training en kuit) zeer tevreden over ben.
Goede berichten over Spartanen: Erica heeft weer een halve marathon uitgelopen en Richard is verstandig geweest om geen hele marathon te lopen.

Vanmiddag voelde mijn rechterkuit nog steeds een beetje stijfjes. Zondag was het blijkbaar toch niet helemaal perfect gegaan. Omdat ik komende zondag de halve van Leiden wil lopen (dat zal overigens in een behoudend tempo gebeuren), leek het me beter om vandaag wel te gaan trainen, maar niet met de A-groep. Ik hoorde van Nico dat de B-groep zou worden gesplitst; het deel dat naar Leiden zou gaan, zou een zeer lichte training van circa tien kilometer afleggen. Dat leek me prima geschikt. En het zou inderdaad een heel rustige hersteltraining doen. Mijn hartslag zou de 138 niet te boven gaan. Het was meer een relaxte 'jog'. Het eerste stuk met name met Theo en Laurens gepraat over KLM-vluchten en Roparunvoorbereidingen. Daarna met Karin bijgepraat over marathonplannen en kinderen op de middelbare school. Heel relaxed.

Moederdag en ik zou (dus) koken. Een rijsttafel zou het worden. Zondagochtend was ik al vroeg op. Komkommer in het zuur. De rendang lekker langzaam stoven in een kruidige saus. De rijst al vroeg koken zodat ik die 's avonds alleen nog hoefde te bakken... Sh*t... ik was de groenten voor in de nasi vergeten! Op zondag is er in Lisse geen winkel open, maar Albert Heyn in Warmond wel. Mijn duurloop ging daarom met een rugzak om. Eerst richting Voorhout, Noordwijkerhout en vervolgens naar Warmond. Snel boodschapjes in de rugzak en daarna in een wat lager tempo richting huis. In totaal 25 kilometer. Voor mij weer een leuke en lekkere training. Ik moest wel aan echte rugzaklopers als Ronald , Martine en Richard denken. Die lopen alleen veel hoger, ruiger of verder. Maar een beetje oer-sensatie gaf het wel. Ik merkte dat ik duidelijk niet getraind ben in rugzaklopen of geen goede rugzak heb, want na zo'n ruim 15 kilometer voelde ik toch een paar vervelende schuurplekken onder mijn armen. Meer oefenen of toch beter materiaal... (zeker voordat ik aan de ruim twaalf kilogram van Richard zou beginnen).

Vorige week waren we vrij en een weekje in Tenerife. Daar heb ik Jan Knippenberg's "de mens als duurloper" eindelijk gelezen. Ik had het al lang op het stapeltje 'eens lezen' liggen. Het boek is fraai geschreven en geeft een goed inzicht in hoe de mens in de geschiedenis en bij primitieve volken altijd een loper en vooral een duurloper was. Knippenberg legt daarbij wel een link naar het heden, waarbij hij aangeeft dat duurlopen ook iets natuurlijks moet zijn. Dus geen aanstellerige kleding, drukke wedstrijden, maar gewoon lopen van A naar B. Ik kan die gedachte wel volgen, alleen kon Knippenburg me niet goed overtuigen waaróm. Primitieve volken lopen hun prooi door vermoeidheid dood, vroeger liepen koeriers enorme afstanden en later amateurs wedstrijden. Voor een welvaart-staat als de onze, geeft Knippenberg geen doel voor het lopen. (of heb ik er overheen gelezen....). Is het lopen op zich doel genoeg? Misschien of misschien voor 'Knip'.