Hardlopen met Frank

De temperatuur was prima vandaag, zo rond de 12 graden. Warm genoeg, vond ik, om mijn korte wijde broek aan te doen. Kort shirtje, met daarover voor de veiligheid een reflecterend jackje.
We waren met een grote groep omdat onze A-groep aangevuld werd met een deel B-groep, die overigens qua snelheid niet voor ons onderdeden.
René gaf weer training. Prettige rustige stijl. Het waren lange versnellingen. Ik heb die het afgelopen jaar erg weinig gedaan en merk dat ik er nu wel sterker van word. Het gaat me redelijk goed af om het tempo vast te houden.
Deze periode na de berenloop is erg prettig. Er is nog geen enkele druk voor een schema. Het is dus echt lekker 'va banque' lopen. Toch heb ik al veel zin om me te gaan voorbereiden voor een nieuwe marathon. Het boek van Hal Higdon lag al weer een week op mijn nachtkastje en gisteren is de teerling geworpen: ik ga met Pasen de marathon van Utrecht lopen. Lopen in mijn geboortestad, met een aangepast parcours door de binnenstad (w.o. de Maliebaan) en langs De Meern, waar mijn ouders wonen, dat lijkt me wel weer wat.



Het wordt een feest!

Mijn urenadministratie, waarvan de deadline vandaag verliep, was toch iets eerder klaar dan ik gevreesd had (Een mens lijdt dikwijls 't meest, door 't lijden dat hij vreest). Als beloning had ik me zelf een lekkere training toegezegd. Ik kon daarom al om kwart over negen naar buiten: de polder in!
De route ging via de Ringvaart, langs de Hoofdvaart, over de IJweg en weer naar huis. Een ronde van 14k. Zonder dat ik het doorhad, liep ik weer wat sneller dan ik me voorgenomen had. Ik heb dat wel vaker, dat als je in het donker loopt, dat je dan sneller loopt. Zeker zo'n rechte polderweg lijkt dan uit te nodigen tot tempoversnellingen.
Vanavond had ik lekker Radio 2 op mijn mp3-speler. In mijn kleine wereldje was het dus 16 november 1984. Ik studeerde nog in Utrecht en in de top 40 stonden Prince, The Stranglers en Loudon Wainwright. Leuke herinneringeren. Het blijft een super-concept voor de bijna 50-er, zo'n radioprogramma.

Vanmorgen om tien over negen: ik drink de laatste slok koffie uit mijn beker en roep naar boven dat ik naar training ga. Ik pak mijn spullen. Om kwart over negen stap ik naar buiten en meteen weer naar binnen: het regent pijpenstelen! Toch maar snel een regenjackje gepakt en weer onderweg. Bij de club, staat iedereen onder het afdakje met een somber gezicht naar de wolken te kijken: dit gaat nog wel even zo door.
Het animo bij de meesten van de A-groep was daarom niet groot om vanmorgen te beginnen de lange duurloop: "wat als het zo zou blijven?". De eerste paar kilometers was het niet alleen nat, het waaide ook nog akelig en uiteraard hadden we wind tegen.
Gelukkig liet het weer ons niet afschrikken en hebben we onze training mooi volbracht (het kan immers bij je volgende wedstrijd ook gebeuren). We liepen van Lisse naar Voorhout en vandaar via Noordwijkerhout weer terug. De planning was 18, we haalden net ietsje meer dan 19k. Prima geregeld dus. Het tempo was merendeels (erg) laag, rond de 9,5 km/uur. Gelukkig mochten we zo nu en dan 'eigen tempo' lopen.
Op het laatst was het helemaal droog en konden we in het zuidwesten al wat blauw in de lucht zien. Het tempo ging toen iets omhoog (mocht ook wel) en we gingen naar de kantine. Daar stonden de pepernoten al klaar. Lekker napraten over gelopen marathons (fotoboekje van Ton).

Vandaag waren we met een heel kleine A-groep. Inclusief trainer René van G. waren we met maar negen man. Na een korte ronde over de baan, gingen we naar de Keukenhofingang voor wat rek- en strekwerk. Veel armgezwaai en een beetje heupen losdraaien: het bekende werk dus.
Daarna liepen we in een aantal wat langere versnellingen naar de vuilnisbelt (een keurig overgroeide heuvel), de Corneliabrug en weer terug.
Ik kon lekker voorin meelopen. Achter Alfred, maar ongeveer gelijk met Fred en René van A. De snelheid ging tijdens de versnellingen tot zo'n 13,5 km/uur: voor mij een prima snelheid (behoorlijk hoog :)).
Het was heerlijk weer. Koel en met een heldere hemel. Kortom, prima weer om te lopen.
Toen we weer op de baan aankwamen mochten we de complimenten van trainer René in ontvangst nemen. Hij had 'nog nooit zo'n goede groep gehad': geen gemekker over snelheid, donkerte,lengte van training, etc. We hebben onszelf maar een schouderklopje gegeven.
Daarna reed ik snel naar huis: eten!

Gisteren lekker naar de baan met het mooie, lichtblauwe shirt van de Berenloop aan en de medaille om mijn nek: de traditie als je als Spartaan een marathon hebt gelopen.
Vandaag mocht er weer gelopen worden. Omdat er ook nog wat gewerkt moest worden voor kantoor, kon ik pas om half tien naar buiten. Het was lekker fris, zo'n tien graden. Eerst rustig ingezet, maar gaandeweg ging het vlotter. Toen ik door de donkere Essenweg liep, ging de snelheid naar de 11 km/uur en langs de Randweg naar 12 km/uur. Het voelde echt heerlijk aan. Ik had geen last van mijn benen; geen vermoeidheid. Gewoon lekker. Ik heb tien kilometer gelopen, al moest ik voor de laatste meters nog een paar rondjes extra maken.

Na zo'n lekkere loop moet er natuurlijk ook weer eens gekeken worden naar nieuwe wedstrijden. Ik wil dit jaar nog weer een paar nieuwe lopen doen. De Linschotenloop zal ik daarom niet lopen. Het voorlopige programma luidt als volgt (en laat niemand erover gaan zeuren, als ik mijn plannen later aanpas!):

De afgelopen weken heb ik hier op mijn blog lange tijd verstek laten gaan. Het was gewoon te druk op mijn werk en ik vond het lopen zelf belangrijker en leuker dan het schrijven erover. Maar na zo'n prachtig weekend: daar zou ik wel een liedje over willen schrijven.

Afgelopen vrijdag waren we rond de lunch al ingescheept in de Tiger, de snelboot naar Terschelling. Daar bleek al snel dat de hele sfeer op het eiland er een, van en voor hardlopers zou zijn: veel afgetrainde gezichten en strakke kleding. Tegenover ons zat een vrouw waar we al snel mee in gesprek kwamen. Ze bleek een goede kennis van Fred te zijn en had hem al eens aan Gert gekoppeld voor een beach challenge: Yvonne van der Burg.

Richard en Gert Jan wachten ons al op in West. Zij waren als echte kwartiermakers vooruit gegaan. We hadden met veertien man, allen van AV De Spartaan (correcte naam), appartementen in hotel Boschrijck genomen. Later kwamen Erica en Fred, Silvia en Dave, Ramona, Marcel, Jeffrey en Demi er nog bij. Lekker eten bij Zeezicht en daarna een borreltje in de al snel sluitende horeca van West.

De volgende ochtend zagen we vanaf onze hotelkamer de ontbijtloop vertrekken (in de regen). Wij lieten die voor wat ze waard was, en gingen met de bus naar Oosterend voor een huifkartocht. Erg leuk dat Claudia en Arnold, met hun kinderen, er ook waren en meegingen.
Onze menner, Albert, bracht ons door mooie stukken van het eiland. Een prima manier om zonder al te veel inspanning het eiland te ontdekken, inclusief Boschplaat en cranberryvelden.
's-Avonds hadden we zelf een pastabuffet gemaakt: drie pannen met verschillende pasta's, sla en een goed vullend toetje.. prima voorbereiding! Vroeg naar bed.

Na een onrustige nacht (toch wel wat gespannen...) vroeg ontbeten want onze dochters startten bij de jeugdloop. Eveline deed samen met Demi de 1.200m en Merel en Jeffrey liepen 1.800m. Ze hadden er zichtbaar veel plezier in. Na de jeugdloop gingen we naar het hotel terug om ons om te kleden, maar niet dan nadat ik nog een lang thermoshirt had gekocht. Het zonnetje van de ochtend was namelijk verdwenen en daarvoor in de plaats was een dikke mist over het eiland gekomen. Het was uiteindelijk zo'n vijf graden en dus best frisjes.

Ramona en ik hadden afgesproken om samen te lopen en vooral te genieten. Als het iets langzamer zou gaan, dan was dat niet zo'n probleem. Onder een enorme misthoorn werden we weggeschoten. We kwamen door leuke kleine plaatsjes, waar niet veel maar wel heel enthousiast publiek stond. Annelies en de kinderen fietsten in het begin al een keer langs en stonden ons bij de 7k ook al aan te moedigen.

We hadden een lekker tempo van net iets sneller dan 10km/uur en we hadden nog puf genoeg om grapjes te maken, andere lopers aan te moedigen en om van de (mistige) omgeving te genieten.

Ongeveer op 30k zagen we Annelies weer en werd het wat zwaarder. Ramona kreeg het daarna wat moeilijker om het tempo vast te houden. Zeker toen we het strand opgingen, vielen we terug. Het strand was inmiddels door zo'n 4.000 deelnemers (voornamelijk halve marathon) al behoorlijk kapot gelopen en het was erg moeilijk om vaste grond onder de voeten te houden. Er leek geen einde aan het strand te komen en we waren blij dat een toeschouwer ons toeriep, dat we nog maar 150m hoefden te ploeteren. Daar stond de letterlijke man met de hamer. Ik voelde me toen nog redelijk goed en kon genieten van de drankpost bij Paal 8.

De Long way naar West (ongeveer 5,5k lang) was behoorlijk pittig. Het beste was er nu toch wel van af en de Brandaris liet zich maar niet zien... geen wonder met die mist.... Gelukkig stonden op de 37k Silvia, Dave, Richard, Marcel en Gert-Jan ons nog aan te moedigen. Later toen we het bospad uitgingen stond er weer een groepje Spartanen, super!!

Het laatste stuk door West was heel bijzonder. Veel aanmoedigingen, 'waves' en dan ... De Rode Loper voor het laatste stuk naar de finish onder de Brandaris... Wat heerlijk!!

Ramona kon bijna niet meer. Ze kreeg direct van een lieve EHBO-er bekertjes met zoete thee om bij te komen. Ze had een prima PR gelopen!
Ik was met onze 4:16:51 ook helemaal tevreden. Met eigenlijk weinig training (waaronder geen 35k) toch nog een redelijke marathon! En wat voor feest is het dan om een mooi shirt te mogen ontvangen en een prachtige medaille.

Ook de andere outcast-Spartanen hebben zich prima geweerd:
Dave: 1:48:09
Gert-Jan: 1:48:13
Marcel: 1:48:25
Erica: 2:01:43
Fred: 2:15:19
Richard: 2:26:13

Maandag hebben we, nadat we Ramona en Marcel uitgezwaaid hadden, een fietstocht gemaakt. Erg goed voor de bovenbenen! We zijn naar Paal 8 gegaan om te kijken of er echt zee aan de andere kant van de mist was geweest. Het zag er zonder mist toch wel veel leuker uit.
Afgesloten met een lunch bij De Walvis.. een prachtig weekend!!!

Het resultaat van gisteravond. Nu klaarmaken voor de zondag reprise, ietsje langzamer.

Vanmorgen vroeg uit de veren. Half zeven naar de keuken om de melk op te zetten voor een stevig bord havermout. Om kwart voor acht had ik afgesproken bij Ramona voor onze lange duurloop. Ook Walter had er zin in en even later zaten we in de auto richting Leimuiderbrug.
Het programma voor vandaag bestond uit een rondje Westeinderplassen. Dat ging, erg praktisch, aan de hand van de fietsenknooppunten; die kleine bordjes die hier in de buurt te vinden zijn. Annelies had een mooi briefje geplastificeerd met daarop de knooppuntnummers die we konden lopen en dat werkte prima. We kwamen precies uit op de 25 kilometer die vandaag op het programma stonden.
Het wer was prima, langzaam opwarmend van 14 tot 18 graden, met niet te gek veel wind en een lekker zonnetje. We hebben niet te hard gelopen (gemiddeld circa 10,3 km/uur) en hebben daarnaast voldoende drankpauzes gehouden.
De route was erg leuk: Aalsmeer met een mooi oud station, Kudelstaart met z'n watersport, het pontje in Leimuiden (lekker relaxed), kortom: hèt Groene Hart van Nederland.

Door allerlei redenen had ik afgelopen week vrijaf. Geen trainingen, noch met De Spartaan, noch solo. Daar stond tegenover dat ik de afgelopen twee weken, vrijwel iedere dag met de fiets naar kantoor ben gegaan. Geen superprestatie, het is maar 12 km, maar ik heb het idee dat het mijn uithoudingsvermogen (lekker presteren met een lage hartslag) zeker goed heeft gedaan.
Vanmorgen hadden Erica, Fred, Ramona en ik afgesproken om samen naar de (halve) marathon van Haarlemmermeer te gaan. Omdat hij zo lekker dicht bij gelopen wordt, is dit een logische keuze. Het verbaasde me dan ook dat er zo weinig Spartaanleden in het startvak stonden.
Erica en Fred liepen de halve als training voor de marathon van Berlijn over twee weken. Dat betekent dat ze de halve in een bijna militaire discipline gelopen hebben. Als die 10 km/uur lopen, dan komen ze ook echt op de 20k door op 1:59:55! Heel bijzonder.
Hoewel ik had gezegd, dat ik wel een stuk met ze mee zou lopen, lukte dat in het geheel niet. (en dat had ik van tevoren kunnen en moeten weten). Ramona en ik waren al na 100 meter in ons eigen tempo (11 km/uur): lekker kletsend met elkaar en met de lopers die wij inhaalden. Omdat we vrijwel geheel achterin gestart waren, haalden we nogal wat in.
Het tempo hebben we goed vast kunnen houden: circa 5:25 over de kilometer en een korte pauze om de 5km om wat te drinken bij de posten.
Het weer was overigens super. De (halve van) marathon van Haarlemmermeer loopt over nogal wat open terrein en is dus gevoelig voor wind. Dit jaar stond er nauwelijks wind en als die tegen stond (Vijfhuizen), was er voldoende bebouwing om er geen last van te hebben. De temperatuur was ook prima, zo'n 18 graden en geen felle zon. Belangrijkste was dat er, anders dan vorig jaar toen Ramona en ik hier de hele liepen, geen regen was... Prima!
Ik liep heel relaxed en had geen enkel probleem met het tempo dat we draaiden. De benen voelden relaxed aan en ook qua ademhaling/hartslag had ik een lekker gevoel. Het lijkt alsof de lange duurlopen die we de afgelopen weken gedaan hebben, me inderdaad sterker gemaakt hebben.
Op ongeveer 16 kilometer, aan het begin van de Geniedijk, haalde ik een groepje lopers in en ik merkte dat Ramona dit keer niet zoveel zin had om wat extra aan te zetten. Ik wilde me net terug laten zakken, toen ze riep dat het geen probleem was als ik door zou gaan. Omdat ik zo lekker liep, heb ik dat maar meteen gedaan. Ik kon lekker versnellen tot zo'n 4:45/kilometer en haalde toen bijzonder veel lopers in. Dat gevoel van langzaam lopers inhalen is zo lekker... het is flauwekul natuurlijk omdat je dat altijd kan als je langzaam begint, maar toch! Eindelijk kwam er een einde aan de lange dijk en na een paar bochtjes kon ik finishen in een voor mij zeer acceptabele 1:53:27.
Ramona kwam niet veel na mij binnen op 1:56:06; ze had ook het laatste stuk lekker gelopen. Fred en Erica kwamen op de geplande tijd van 2:06:11 binnen. Ze zijn helemaal klaar voor Berlijn (Fred's eerste hele!).
Het was erg leuk dat er veel bekende en enthousiaste supporters langs de kant stonden. Zonder iemand te willen overslaan wil ik Richard en Gert-Jan, Petra en Gert noemen.
Aan de start van deze loop stonden natuurlijk ook echte kanjers. Claudia heeft weer gewonnen bij de dames en wel in een heel bijzondere tijd: 3:22:21! Bijna vijf minuten sneller dan de nummer 2! Ronald heeft zijn PR waanzinnig aan kunnen scherpen: 3:06:33, 5e in zijn categorie!
Richard hebben we onderweg nog wel gezien met zijn coole nieuwe Alting op zijn hoofd/nek; helaas nog geen uitslag. Ik hoop dat het goed gegaan is.
Niet gezien, wel super gelopen: Derde Richard in 3:32:22 en Mo in 3:41:51.

Vanmorgen kwamen we laat van de Mis terug: veel napraten en koffieleuten. Erg gezellig, maar ongemerkt was het al half een geworden. Daarna moest ik nog een hoop 'stuff' van kantoor uitzoeken; ik wil nu echt GTD gaan toepassen op kantoor en moet echt serieus omgaan met verzamelen en met mijn wekelijkse overzicht. Ondertussen werd het maar later en later.
Uiteindelijk heb ik 16.00 uur mijn computer uitgezet en ben ik me gaan omkleden. Voor het weekend stond er 15 à 16 km op het programma en gisteren was het daar niet van gekomen.
Ik ging richting Sassenheim en nam daar de zuidelijke afslag (via het industrieterrein) en toen via 't Soldaatje en het sportpark Ter Specke weer terug. Bij Ter Specke zat ik op 13k in een lekker - voor mij hoog - tempo (circa 11,3 km/uur). Vanaf Ter Specke (zie het plaatje) weer rustig terug naar huis. Precies 10 mijl gelopen in 1:27. Aardig idee om de Damloop als training zo te lopen.